Welke plaats heeft schilderkunst in de huidige wereld van desinformatie, polarisatie en conflict? Zijn we niet volledig machteloos tegenover vloekende kleuren van haat en geweld die momenteel het wereldtoneel beheersen? Als het recht van de sterkste geldt, waar blijft dan de kwetsbaarheid, de sensitiviteit, de reflectie?
Het is niet dat je daar iets tegenover kan stellen dat het neutraliseert. En, als je je afkeert van de narigheid van die wereld, is dat niet een vlucht, of een luxe? Ik zoek in mijn schilderen de verwerking van het leed dat in de werkelijkheid, al is het bij ons vooral de virtuele werkelijkheid van ons scherm, dagelijks te zien en te horen is, en onontkoombaar lijkt. Maar de figuren die ik schilder zijn gebaseerd op beelden die je kunt vinden op begraafplaatsen in de ‘oude wereld’ van Europa, verborgen in bossen, op heuvels, in de donkergroene schaduw van een eeuwenoud park. Niet zozeer op je mobiel. Het is de verstilling in steen of brons van een gebaar, een houding van rouw, van verdriet, van overgave, van contemplatie.
Het gestileerde verlies, de onbeweeglijkheid van een versteend moment van de rouw om de teloorgang van wat leefde en bewoog. Wat geliefd was.
En daarmee tegelijk de uitnodiging tot een ogenblik van inkeer - in een wereld die schreeuwt van wanhoop. Misschien daarmee ook een kans op hoop…
Officiele opening op zondag 12 april om 15.00 uur
